Her sözü, insanın kendisi için söylediğine inanıyorsun. Her söylenen söz, bir biçimde insanın kendini onaylaması. Karşısındakine bir şey anlatmak istese de gene kendi gerçeğini, bilmişliğini ya da doğru algılayışını kanıtlamak için söylenen sözler. Bir bedenin üzerinde dolaşan her el, kendi bedenini okşamak istercesine dolaşıyor öteki beden üzerinde.

Her düşünce, her konuşma kendi kendine olmak demektir. Bir şeyi bir insanla bölüşmek gene kendi kendinle bölüşmek demektir. Bir insanla sevişmek, gene kendi kendinle sevişmek demektir. Birisiyle birlikte olmak, yalnız olmak demektir.

Yaşamı gitmek olarak algılıyorum. Sürekli gitmek istemek de, bir yerde, hiçbir yerde olmak istemek değil mi? Olabileceğim bir yer kaldı mı? Hiçbir yerdeyim.

Her zaman yabancı insanlar bize dostlarımızdan daha çok sunan, veren kişiler. Öyleyse yaşamımızı neden yalnız yabancılar arasında geçirmiyoruz? Hiçbir beklenti olmadan, hiçbir yük olmadan ya da insanın kendine mutluluk dediği kısa anlardan yoksun. Tüm duyguların en güzeli duygusuzluk, öyle bir duygusuzluk ki, insanın tüm dünyayı ve tüm insanları kucaklayabileceği duygusuzluğun duygusu.

Yabancısı olmadığım bir tek olgu var. O da kendi varoluşum. Belki tek mutluluğum bu. Tek bağlantım. Kendimi kavrayamazsam tüm varoluşum yitmiş demektir.

Özlediğim tepelere bakıyorum. Her tepe benim değil mi? Her toprak. Her insan. Her insan ben değil miyim? Her insan kendi sevgisini taşımıyor mu? O halde neden ilişkileri bir tek insanda toplamak? Alışılagelmiş ilişkilere karşı çıktığın an, insanı yadırgıyorlar. Toplum dışı bırakmak için tüm çabalarını harcıyorlar. Toplum dedikleri kitlenin bir aradaki dayanılmaz yabancılaşmasını sanki kimse algılamıyor. Aklımı ellerinizden kurtardım. Geçti. Ben gökyüzümün altında, topraklarımın üzerinde olacağım. Toprakların dümdüz ve sonsuz ufku boyunca sürekli gideceğim.

İnsanın gerçek yeteneğini, tüm yaşamını, kanını, aklını, varoluşunu verdiği iç dünyasının olgularının sizler için hiçbir değeri yok ki. Bırakıyorsun insan onları kendiyle birlikte gömsün. Ama hayır, hiç değilse susarak hepsini yüzünüze haykırmak istiyorum. Sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla, namus anlayışınızla, başarı anlayışınızla hiç bağdaşan yönüm yok. Aranızda dolaşmak için giyiniyorum. Hem de iyi giyiniyorum. İyi giyinene iyi yer verdiğiniz için. Aranızda dolaşmak için çalışıyorum. İstediğimi çalışmama izin vermediğiniz için. İçgüdülerimi hiçbir işte uygulamama izin vermediğiniz için. Hiçbir çaba harcamadan bunları yapabiliyorum, bir şey yapıldı sanıyorsunuz. Yaşamım boyunca içimi kemirttiniz. Evlerinizle. Okullarınızla. İş yerlerinizle. Özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz. Ölmek istedim, dirilttiniz. Yazı yazmak istedim, aç kalırsın, dediniz. Aç kalmayı denedim, serum verdiniz. Delirdim, kafama elektrik verdiniz. Hiç aile olmayacak insanla bir araya geldim, gene aile olduk. Ben bütün bunların dışındayım.

Ona göre mevcut tüm değerlerin kaynağı güç istencidir.Yaşam güce dair bir istençtir. Yapılan her eylemin ardında bir güç istenci vardır. Her canlı kendi gücünü çoğaltmaya çalışır. Evlenmek, çocuk yapmak da başta olmak üzere her insan eylemi bunun sonucudur.

İyiye ve kötüye dair her şey insan yaratımıdır ve her yaratma idimi ilk önce bir yıkma eğilimidir. Kendi varlığını kazanabilmek, geçmişten getirdiği kişiliğini yok etmekle mümkündür.

Din üretilmiş en büyük sanat yapıtıdır. Ahlak ise bireydeki sürü içgüdüsüdür. Yaşam, tek ve bütüncül bir ahlaka sığmayacak denli çeşitlidir. Yaptığı şu benzetme anlamlıdır: “En büyük değerlerimiz bir gün bir oyuncağın bir yetişkine göründüğü gibi görünecektir.” Ahlak kendi varlığını ahlaksızlıklara borçludur.  Her yasak bir şeyleri saklar ve kendi hakikatini korur. Tapılacak hiçbir hakikat yoktur.

Üst insan, eylemini dışarıdan değil, kendi istencinden alan insan tipidir. Güçlü insanın davranış ve eğilimleri tepkisel değildir, kendinden doğar. Varoluşun en soylu ussallığı, insanın kendine evet demesidir.

Sanat, rasyonelin dışında bir eylem alanıdır ve halk dalkavukluğu değildir. Sanat onlara sorgulamalarını sağlayabilecek, düşünce sistemlerini değiştirecek bir şeyler verir.

Mutluluğa inanmak aptallıktır, gerçek olan mutsuzluktur.

Varoluşçu tutkunun gücüne inanmaz. Hiçbir zaman büyük bir tutkuyu, insanın tıpkı kaderle olduğu gibi, önüne geçilmez bir şekilde belli eylemlere sürüklendiği taşkın bir sel olarak görmez. O insanın tutkusundan sorumlu olduğunu düşünür. Bir varoluşçu bir insanın yeryüzünde yolunu bulması için önüne lütfedillip bırakılmış bir işaretten yardım bulacağını da düşünmez: çünkü o insanın nasıl seçiyorsa işareti de kendi yorumlayacağını düşünür. Her türden hiçbir yardım ya da dayanak olmaksızın her insanın her an insanı bulmaya, keşfetmeye mahkum olduğunu düşünür.

Varoluşçuluk bir sekincilik felsefesi olarak kabul edilemez, çünkü o insanı yapıp ettikleriyle tanımlıyor; varoluşçuluk kötümser bir insan tasviri olarak da görülemez, çünkü hiçbir öğreti daha iyimser olamaz, insanın kaderi insanın kendisine bırakılır. İnsanı eylemekten alıkoymaya, onun cesaretini kırmaya dönük bir teşebbüs de değildir, çünkü varoluşçuluk insana der ki, yapıp edeceklerinin dışında bir başka hiçbir şeyde umut yok, insanın yaşamasına izin verecek bir şey varsa, bu da onun yapıp edecekleridir.

Kendisini bir gerçeğe sıkı sıkıya bağlamayan herhangi bir olasılıklar öğretisi hiçlikte kaybolur gider. Muhtemel olanı tanımlamak için gerçeğe sahip olmak gerekir.

“Sizin değerleriniz ciddi değil, çünkü onları siz kendiniz seçiyorsunuz.” Bunun için sadece şunu söyleyebilirim: “Böyle olmasına bende üzgünüm; fakat Baba Tanrı’yı dışladığımda, değerleri icat etmesi gereken birisinin bulunması gerekir.” Şeyleri gerçekte nasılsalar o şekilde kabul etmeliyiz. Ve ayrıca değerleri biz icat ediyoruz demek, şundan ne eksik ne fazla bir şey demektir; hayatta hiçbir anlamda önceden belirleniş yoktur. Hayat yaşanıncaya dek hiçbir şeydir; fakat onu anlamlandırmak size düşen bir iştir, ve onun değeri sizin seçtiğiniz anlamdan başka bir şey değildir.

Hümanizm sözcüğünün birbirinden oldukça farklı iki anlamı vardır. Bir tarafından bakıldığında, hümanizm sözcüğünden insanı kendinde amaç olarak yücelten ve onu yüce bir değer olarak savunan bir teori anlaşılabilir. Bu, belli insanların en seçkin eylemlerine göre insana değer atfedilebileceğinin kabul edilmesi demektir. Bir insanın, insan üzerine böyle bir yargıda bulunması kabul edilemezdir. Varoluşçuluk bu türden her türlü yargıya karşı kapılarını kapar: bir varoluşçu insanı asla kendinde amaç olarak düşünmez, çünkü insan daha belirlenecektir.

Fakat sözcüğün bir başka anlamı daha vardır ve bu onun temel anlamıdır: İnsan her zaman kendisinin dışındadır: o kendisini kendisinin ötesine fırlatarak ve orada kaybederek insanı var kılar, ve diğer taraftan böyle aşkın hedefleri takip ederek de kendisini var kılabilir. İnsan böyle kendi kendini aşma olduğundan, ve sadece kendi kendini aşma ile ilişki içerisinde kavrayabileceğinden onun kendisi kendi aşkınlığının merkezi ve nirengi noktasıdır. Demek oluyor ki, insan evreninin, insani öznelliğin dünyası dışında başka bir evren yoktur. İnsanı kurucu vasfıyla aşkınlığın öznellikle bu ilişkisine, işte buna varoluşçu hümanizm diyoruz. Bu hümanizmdir, çünkü bi insana kendisi dışında hiçbir yasa koyucunun olmadığını hatırlatıyoruz; bu şekilde terkedilmiş olduğundan, kendisini belirlemesi gerekenin yine kendisi olduğunu söylüyoruz.

Varoluşçuluk tutarlı bir ateist pozisyonu sonuna kadar götürme çabasından başka bir şey değildir.

Bilgi için; Vikipedi , Resmi Sitesi

Dinlemek için: Fizy

- Kathar sapkınları çoluk çocuk Baziers Katedraline sığınmış. Onları korumak isteyen dini bütün halk, Katoliğiyle, Yahudisiyle aralarına karışmış. Tanrı’nın kullarını şeytana tapanlardan nasıl ayıracağız peder?

Katharlar üstüne haçlı seferini Roma adına yöneten Başpapaz yanıtladı:

- Hepsini öldürün! Tanrı kendi kullarını ayırır.

Baziers Katliamı, 22 Temmuz 1209

(Mine Saulnier’in “Gülün Öteki Adı” isimli eserinden alıntıdır.)

Deha, çifte akla sahip bir kişidir; biri kendi için ve iradesinin hizmetinde; diğeri ise nesnel bir şekilde algılayıp kavradığı dünyanın aynası haline geldiği için dünyanın hizmetinde. Sıradan insanın ise sadece bir aklı vardır ve dehanın nesnel aklına karşılık olarak buna da öznel akıl denebilir. Bu akıl ne kadar keskin olursa olsun asla dehanın çifte aklıyla boy ölçüşemez.

Bu çifte akıl çoğu zaman iradenin hizmetine engel olacaktır; bu dehanın günlük hayat içinde gözlenebilen yeteneksizliğini açıklar. Ayrıca dehayı özel bir biçimde belirleyen şey ister kör ister keskin olsun, kendisinde, her zaman sıradan basit kafalarda karşılaşılan hesaplı kitaplı, temkinli ihtiyatlı ruh halinden eser bulunmamasıdır. Ancak büyük kafalar da küçüklere düşkünlük gösterirler; çünkü büyüklükleri diğerlerinin küçüklükleri sayesinde görünür hale gelir. Zira her şey izafidir.

Beynin vücudun geri kalanından farklı, korunaklı bir biçimde en tepede, kafatasının içinde görece bağımsız olarak yer alması, büyük zihinsel kabiliyeti olan kişilerin herkes için ortak olan hayattan ayrı olarak, ikinci bir hayat, zihinsel bir hayat sürmesiyle benzeşmektedir.

Bilginler dâhi değildir, onlar ancak bildiklerini, yani başkasından öğrendiklerini öğretirler; deha ise öğrettiklerini kimseden öğrenmemiştir. Bir nesnenin aynada yansımasıyla, dünyanın bir dâhinin zihninde yansıması benzetilebilir. Ancak dehanın bu noktada en temel ayırt edici özelliği tikelde tümeli görmesidir; sıradan insan tikelde ancak tikeli görebilir.

Dehanın ulaştığı bilgi, iradeden ve her türlü istençten arınmıştır. Dehanın uyanışı, aklın bir an için iradenin hizmetinden kurtulup, bütünüyle, yalnız ve kendi isteğiyle etkin hale gelmesiyle özgürleşmesinden başka bir şey değildir. Akıl o zaman en yüce saflığa ulaşır ve dünyanın saf aynası haline gelir.

Çoğunlukla deha ile birlikte var olan melankoliyse, aklın yaşama iradesini parlak bir şekilde aydınlatarak içinde bulunduğu durumun sefalet ve perişanlığını net bir şekilde ortaya koymasından kaynaklanır.

Deha doğası gereği iradenin hizmetinde olmalıdır, ancak kendini bundan kurtarmış ve kendi amacı peşinden gitmektedir. Çünkü deha, hiç bir iradenin hizmeti için gerekli olamayacak kadar sıra dışı, gerçek bir zekâ taşkınlığına dayanır. Bu taşkınlık sayesinde irade karşısında üstünlük kazanır ve kendini iradenin hizmetinden kurtararak özgürce etkinlikte bulunur. Dolayısıyla deha kendi kaderine sadakatsiz hale gelmiş olan bir akıldır; onunla bağlantılı olan zarar ve sakıncalar da buna dayanır. Dehanın eserlerinin kaynağı da budur.

Dehanın eserlerinin ayırt edici özelliklerinden ikisi, yararsızlık ve kazanç getirmezliktir. Bu eserler faydalı amaca hizmet etmezler ve bu onların soyluluğunu gösterir. Diğer bütün eserler sadece hayatı idame ettirmekle ya da rahata ermekle ilgilidir, faydalı amaca hizmet eder.

Sanat eseri ancak hayal gücü aracılığıyla etkili olabilir. Sanat eseri düş gücünü heyecanlandırıp harekete geçirmelidir. Bu estetik etkinin koşuludur ve tüm güzel sanatların temel kuralıdır. Sanat eseriyle doğrudan doğruya duyulan her şey değil, hayal gücünü doğru yola sevk etmek için gerekli olan kadarı verilebilir. Hepsini, biçimi, rengi aynı zamanda sunan ve hayal gücünü devre dışı bırakan şey estetik etki bırakmaz ve gerçek bir güzel sanatlar eseri değildir. Sanatın amacı dünyanın idealarının bilgisinin gelişmesine yardımcı olmaktır.(İdea sözcüğü Plâtoncu anlamda kullanılmıştır, Schopenhauer’ın bu kelime için kabul ettiği yegâne anlam da budur.)

Öğrendikleri için kendi tecrübelerinden başka hiç bir kaynağı olmayan bir insanın durumunda, kavramlar soyutlamayla, sezgisel kavrayışlardan ortaya çıkar. Suni eğitim tarzındaysa bunun tersi söz konusudur. Başka insanların söyledikleri dinlenerek zihinler basmakalıp fikirlerle doldurulur. Bu eğitimse yolunu şaşırmış bireyler ortaya çıkaracaktır.

Önce kavram ve fikirleri, sonra sezgisel kavrayışları elde etmek zihnin doğal gelişimine aykırıdır. Kişinin kendi ayırt etme yetilerini geliştirerek ona kendi kendine düşünmeyi ve değerlendirmeyi öğretmek yerine öğretmen, onun bütün enerjisini, zihnini başka insanların hazır düşünceleriyle doldurmak için kullanmaktadır. Bu şiire kafiyesini yazarak başlamaya benzer.

Seçkinlik ve sıradanlık kendini insanların yüzlerinde gösterir. Ki sıradan insanların, kayda değer bir eser meydana getirmiş, seçkin kişileri görme istek ve ihtiyacı da buradan doğar. İnsanın yüzü bir hiyerogliftir. Ve şüphesiz okunmaya elverişlidir, hatta onun bütün harflerini hazır halde yanımızda taşırız. İnsanın yüzü söylediklerinden daha fazlasını anlatır; çünkü o, bütün düşünce, özlem ve acılarının sicilidir.

Aşka ve Kadınlara Dair – Aşkın Metafiziği- isimli eseri, Schopenhauer’ın; kadınları, aşkı ve cinsel aşkın metafiziğini analiz ettiği kısa bir tezidir.

İki bölümde ele adığı eserinin ilk bölümü Kadınlara Dair’dir. Ona göre kadınlar zihinsel ya da bedensel hiç bir büyük iş için yaratılmamıştır; onlar sabırlı birer yoldaş olmak, çocuk doğurup büyütmek için vardır. Kadınlardan “Philister” diye bahseder ve bu kelimeyi önceki eserlerinden birinde yine kendisi tanımlamıştır; Philister, zihinsel ihtiyaçları olmayan insan diye tarif edilir. Kadınlar sakin ve önemsiz bir hayat sürmelidir. Çok fazla mutlu ya da mutsuz olmamalıdırlar. Onlar gerçekte önemli olan hiçbir şeyi ciddiye almaz, anlayamazlar; önemsedikleri, dikkat ve emek verdikleri şeyler; birinin gönlünü kazanmak, giyim, kuşam, dans, cilt bakımı ve bunlarla bağlantılı şeylerdir. Ona göre doğa da bu duruma uygun hareket eder; gençliklerinde kadınlar büyüleyici bir güzelliğe sahip olurlar ki böylece onlara bakıp onları koruyacak bir erkeği elde edebilsinler. Bir çocuk doğurduklarında ise bu güzellik silinmeye başlar, çünkü olması gereken olmuştur.

Schopenhauer, Avrupa’da kadınlara gereksiz ve yapay bir önem ve değer verildiğinden yakınır. Kadınlara aslında sahip olmadıkları niteliklerin bahşedilmesi, onların olmadıkları gibi değerlendirilip gösterilmesi en başta onlara haksızlıktır; bu gerçek olmayan yaklaşım öncelikle onlar üzerinde kaldıramayacakları bir baskı oluşturacaktır. Ayrıca bu durumu gerçekmişçesine kabullenen kadınlar sonuçta kendi doğal rollerine yabancılaşacak, aynı zamanda büyük işlerde başaramayacaklar, böylelikle her iki alanda da başarısız olacaklar ve mutsuzluğa sürükleneceklerdir. Kadınlara hakettikleri değer ve önemin verilmesi hem onları gerektiği kadar mutlu edecek hem de erkekleri rahata erdirecektir. Çokeşliliği erkekler için bir hak olarak görür, tekeşlilikse doğal olmayan, zorlama bir durumdur. Karısı hastalanan, çocuk doğuramayan ya da zamanla kendisi için yaşlı hale gelmiş bir erkeğin ikinci bir kadın almaması için mantıklı bir neden yoktur. Bu konuya Türkler’in yaklaşımını bilgece bulması ilginçtir; Bir Türk dostunun deyişiyle, Türkler kadınlarını sadece tohumlarını bırakabilecekleri bir tarla olarak görürler.

İkinci kısımda ise Cinsel Aşkın Metafiziği’ni ele alır. Aşk türlü şiir ve sanat eserlerinde yer alır, insanları delirtecek kadar güçlü, onlara cinayet işletecek kadar büyüleyici olabilmektedir. Ancak ne kadar yüce görünürse görünsün her türlü aşk bütünüyle cinsiyet güdüsünden kaynaklanır. Aşkın belirlediği şey gelecek neslin oluşturulmasıdır. Bu yüzden aşk yüksek öneme sahip bir meseledir. İki sevgilinin artan muhabbeti, ileride ebeveynleri olacakları yeni varlığın yaşama iradesidir; onların ilişkileriyle yeni bir varlığın yaşam kıvılcımı tutuşur.

Farklı cinsiyetten iki kişiyi böyle güçlü ve engellenemez biçimde birbirine çeken şey aslında yaşama iradesidir. Kişilerin birbirlerini sevmeye başladıkları zaman yeni bir varlığın hayatının çıkış noktasıdır. Dünyaya gelen yeni varlık, babasının irade ve kişiliğini, anasının zekâsını ve her ikisinin vücut yapısını alır.

Bununla beraber tutkulu aşk kişilerin birbirine uygunluğundan da kaynaklanır. İki kişi birbirine ne kadar kusursuz biçimde uygunsa, tutkuları da o kadar güçlü olacaktır. Bunun tam tersi durumda, iki kişinin mizaç, kişilik, düşünme tarzı ve düşünsel yeterlilik anlamında uyuşmadığı durumda bir aşkın doğması da olasıdır. Böyle bir aşk kişileri her şeye karşı körleştirecek ve mutsuzluğa sürükleyecektir.

Schopenhauer’ a göre, bencillik kişinin derinlerine kök salmıştır, her bireyde istisnasız vardır ve kişiyi harekete geçirebilmek için hiç tereddüt duymadan bencilce amaçlara güvenilebilir. İşte doğa da bireysel amaçlarını gözeten bireye  bir çeşit yanılsama yerleştirir. Yaptığı şey baştan aşağı türün yararına olduğu halde ona bunu kendisi için faydalıymış gibi gösterir. Kişi kendi amaçlarına hizmet ettiğini zannederken aslında buna kölelik eder. Birey cinsiyet dürtüsüne sahiptir ve bunun tatmininin başka bir bireyin güzelliği ya da çirkinliği ile ilgisi yoktur. İşte bu noktada kişi bu kadar özenli ve seçici olmasını bu ilgiye bağlasa da, bu asıl olarak türün kusursuz bir örneğini meydana getirmeyi amaçlar.  Bundan dolayı kişilerin iki tercih şekli vardır; kişi ya en güzel kimseleri tercih eder ya da kendisinde eksik olan özellikleri başkasında arar ve hatta kendisinde eksik olan kusurları başkasında güzellik olarak görebilir. Güzel bir kadın gördüğünde onunla olmanın kendisini dünyadaki her şeyden daha çok mutlu edeceğini düşünen erkeğin hissettiği bu aldatıcı çoşkunluk durumu aslında türün duyuşundan başka bir şey değildir. Bu duyuş türün karakterini en iyi biçimde dile getiren özelliklerin korunması seçimine dayanır ve bu yüzden güzellik önemli bir güce sahiptir. Yani bir erkeği güzel bir kadını seçmeye iten gerçekte türde en iyi olanı amaçlayan içgüdüdür; ancak erkek böyle yaparak sadece zevkini artırmak arayışı içinde olduğunu düşünür. Bir böceğin belirli bir çiçeği seçerken gösterdiği özen ile bir erkeğin kadını seçerken gösterdiği özen birbirine çok benzer ve aynı iradenin ürünüdür. Bu şekilde hareket eden her aşık, sonunda ulaştığı hazzın herhengi bir cinsel tatminden hiçbir farkının olmadığını anladığında büyük bir hayal kırıklığına uğrayacaktır; bu tatmin sadece türün yararınadır ve türün iradesinin etkisi altındadır.

Doğaları gereği bir erkeğin aşkı karşılık gördüğü andan itibaren azalır, sahip olduğu kadın dışında tüm kadınlar ona daha cazip gelir, kadının aşkı ise karşılık gördüğü andan itibaren artar. Bunun sebebi doğanın türün korunmasını ve mümkün olduğunca büyük bir çoğalmayı hedeflemesidir. Bir erkek kolaylıkla yılda yüzün üzerinde çocuk yapabilecekken, bir kadın ne kadar fazla erkekle sevişirse sevişsin en fazla bir çocuk yapabilir. Bu yüzden erkekler her zaman başka kadınları isterlerken, kadınlar bir erkeğe bağlı kalırlar.

Türün seçiminde erkekleri yönlendirici etkenler; yaş, üreyebilirlik, sağlık, kemik yapısı, tombulluk, ve çehredir. Kadınları ise; güç ve cesaret yönlendirir. Ayrıca kadının çocuğuna veremeyeceği şeyler de önemli rol oynar; omuz genişliği, kas gücü, cesaret, sakal ve benzeri şeyler. Bundan dolayı kadın çirkin bir erkeği sevebilir, çünkü onun kusurlarını kendisi giderebilecek ve onu tamamlayabilecektir; ancak erkeksi olmayan bir erkeği asla sevmez.

İnsan kendisinde eksik gördüğü şeyi sever ve bu şekilde kusurlu olarak ortaya çıkan tür düzelme eğilimine girer. Bu şekilde bir tür birbirini bertaraf etme durumu ortaya çıkar. Bu sebeple, aşıklar ruh uyumlarından bahsederken, asıl olarak meydana getirecekleri varlığın mükemmeliyetinden bahsederler.

Bütün zamanlardan şairler bir çok tarz ve şekilde aşk arzusunu dile getirirler. Bu arzu, bir kadının elde edilmesinin sonsuz bir mutluluk, kaybedilmesinin ise dayanılması imkansız bir acı ve mutsuzluk meydana getireceğini düşündürtür. Ancak bu arzu ve acı ihtiyaçlarını gelip geçici bir insanın gereksinmelerinde bulamaz; sadece türün sınırsız bir ömrü vardır ve bu sebeple sadece tür sınırsız acı ve arzulara sahip olabilir.  Tüm bunlar insanın dar yüreğine hapsedilir. Böyle bir yürek bu sonsuz neşe ve kederi dile getirecek uygun bir ifade bulamayabilir. Yani aşk şiirlerinin malzemesi, kaynağı da budur; dolayısıyla o dünyevi şeylerin ötesine yükselebilir. Sevilen kimseye duyulan sevgi ve hayranlık gerçek kusursuzluklara ve özelliklere dayandırılamaz. Zaten çok seven kimse çoğu zaman sevdiğini yeteri kadar tanımaz.

Görüldüğü gibi, Schopenhauer, cinsiyetçi yaklaşımın bugün nefret edilen her öğesinin, her tezinin yenilmez savunucusu ve fikir babası sayılabilir. Kadınların haklarını kazanmaya başlıyor oluşu, kadın erkek eşitliğinin düşüncesi bile onu çileden çıkarmaya yetmektedir. Bu durumda annesi ile olan ilişkilerinin rol oynadığı söylenebilir. Aşk hakkındaki fikirlerinden bazıları yine kadınlara bakış açısından temellenir; ancak aşkın türün varoluş iradesinden tezahür etmesi ve bu irade üzerinden savunduğu fikirler, günümüzdeki cinsiyetçi ve kişileri metalaştıran bakış açısı da göz önünde bulundurulunca tartışmaya değerdir. Yine bu fikirler içinde her düzeyde çelişki bulmak mümkündür. Kadınların zihinsel kapasitesinin basit şeylerle sınırlı olduğunu anlatır, sonra çocuğun anasının zekasını aldığını söyler. Çocuk böyle bir kapasiteyi miras alıyorsa, kendisi nasıl büyük bir düşünür olabilmiştir? Yine Zihinsel açıdan uyuşmayan iki insanın mutsuz olacağını söylemesi, kadınların zihinsel ihtiyaç ve yeteneklerinin olmadığını defalarca vurgulamasıyla çelişir. Ayrıca türün mükemmelleşmeye yönelimi ve doğacak olanın mükemmelliği gibi konulardaki fikirleri, kendisinden sonra gelecek ırkçı görüşleri etkilemiş olabilir.

Bu tez, Schopenhauer’ın kadınlara, hayata bakışını ve daha önemlisi felsefesinin dinamiklerini anlamak için önemlidir.

“İnsanlar, toplum yaşamının bütün zevkini yüreğimden kopardılar. Artık bu yaşta o zevki duyamam; iş işten geçti. Bundan böyle iyilik de kötülük de etseler, onlardan gelen her şeye karşı ilgisizim; ne yaparlarsa yapsınlar karşıtlarım benim için hiçbir şey yapamazlar.”

“Bu dünyada umacağım ya da korkacağım şey kalmadı; uçurumun dibinde rahatım; mutsuz bir ölümlü ve tanrı’nın kendisi gibi duygusuz.”

“Kendimle karşı karşıya kalmak alışkanlığım, sonunda bana dertlerimi duyumsatmaz oldu. Mutluluk kaynağının bizde bulunduğunu, mutlu olmasını bileni mutsuz etmenin insanların elinde olmadığını deneyimimle öğrendim.”

“Yalan söylemek, dışa vurulması gereken bir gerçeği saklamaktır.”

“Başkalarına karşı adil olmak gerekliyse, kendimiz için de gerçekçi olmak gerekir.”

“Zayıfın özü her zaman güçlünün yararına kullanılır.”

“İnsanlar duyarlığıma egemen oldukları sürece, onların istediği gibi bir adamım; ama, bir an için fırsat buldum mu doğanın dilediği gibi olurum; ne derlerse desinler, değişmeyen durumum budur.”

“Mutluluk sürekli bir ruh durumudur ki, yeryüzünde insanlar için kurulmuşa benzemez; bu dünyada her şey, kararsızlığı gösterir.”

Böyle şeyleri analiz edip anlamlandırıyor olmasının başka türlü anlam verme çabalarından nasıl ayrıldığını da açıklıyor: “Boş şeylere inanan bir insandan şu yönlerimle ayrılıyordum: Dış rastlantılara inanırım ama iç kazalara inanmam. Boş şeylere inanan kimsede durum bunun tam karşıtıdır. Rastlantısal ve yanılgılı eylemlerden haberi yoktur, ruhsal rastlantıların varlığına inanır. Böylece de dışsal rastlantılara bir anlam verme eğilimindedir. Boş şeylere inanan biri ile benim aramda iki ayrım vardır: İlki, o güdüsünü dış dünyaya yöneltirken ben bunu iç dünyama yöneltirim. İkincisi, o kazayı bir olayla açıklar, bense bunu düşünülerimle açıklarım. Onun gizli saklı olduğuna inandığı şey, benim bilinçaltımdadır. Bilinçli bilgisizlik ile ruhsal rastlantısallık güdüsünün bilinçsiz bilgisi, boşinanların ruhsal kökenlerinden biridir. Çünkü boş şeylere inanan birinin kendi rastlantısal eylemlerinin güdüsünden haberi yoktur. Kısacası, mitolojik kavramların büyük bir bölümü dış dünyaya yöneltilmiş ruhbiliminden başka bir şey değildir.”

Çok kullanılan ve çoğunlukla yanlış bilinen/anlaşılan “Freud Sürçmesi” kavramı bu kitapla ortaya çıkmıştır. Anlatılan birçok şey o kadar mantıklıdır ki; insan zaman zaman yazılanları daha önce bildiği izlenimine kapılabilir.

“Gnothi Seauton” bir antik yunan vecizesidir. Latince genelde “Nosce Te Ipsum” şeklinde çevrilir. Alternatif çevirisi “Temet Nosce” dir. “Kendini Bil”, “Kendini Tanı” anlamlarına gelir. Blog’un başlığı buradan geliyor.